Tuesday, December 1, 2009

Wishing Star

This is another minisode of School Rumble which I really liked so eto, magkukwento na naman ako! (Pag di ko ma-capture ung saya at damdamin ng kwento, panuorin nyo ung anime!) =)

Hayyy, nanlulumong pinagmasdan ni Tenma ang mga butil ng ulang nag-uunahang bumagsak sa harapan ng kanilang bahay. Si Yakumo naman (nakababatang kapatid ni Tenma na malayong mas matured sa kanya) ay abala sa pag-aayos ng lamesa.

“Ate, baka hanggang mamayang gabi pa daw ang ulan,” may pag-aalalang sambit ni Yakumo sa kapatid.

“Hay naku, malabo palang makanuod kami ng meteor shower ngaung gabi,” nakalabi si Tenma. Maya-maya’y tinawagan na nya ang mga kaibigan (Eri, Mikoto at Akira) upang sabihing di na sila matutuloy sa shrine. Doon nila planong panuorin ang meteor shower. Bihira lang magkaroon ng meteor shower kaya naman tanghali pa lang ay nagplano na silang mag-star gazing ng sama-sama. Nakalista na nga ang mga wishes ni Tenma. Dapat kasi mabangngit ng apat na ulit ang wish bago maglaho ang wishing star para magkatotoo ito. Pero eto nga, umulan naman.

Maya-maya pa’y nakatulog na c Tenma sa lapag.

Sa shrine, mag-isang naglalakad si Karazuma (ang lihim na pag-ibig ni Tenma), suot ang kanyang kapoteng pagong. Sa pagitan ng mga ulap ay may isang wishing star na dumaan. Saglit na tumigil cia sa paglalakad at animo’y humiling.

Maya-maya pa’y umaliwalas na ang langit.

Si Eri na nasa veranda ng kanilang mansion ay nakangiting nagtaas ng toast sa mga nagdadang wishing stars. Si Mikoto naman ay nakatanaw sa bintana ng kanyang kwarto, pinanunuod ang mga wishing stars at maya-maya’y makahulugang napalingon sa nakabukas na bintana ng kanyang childhood friend na si Hanai, ang pinakamatalinong lalaki sa kanilang klase. Si Tenma? Ayun, tulog pa din, di magising kahit pa yugyugin ng kapatid.

Noon lang napansin ni Yakumo ang nakalatag na mga piraso ng papel sa lamesa. Yun ang mga wishes ni Tenma.

Wish # 1. Sana maging magkaibigan kami ulit ni Karazuma.
Wish # 2. Sana makakain ako ng maraming masasarap na pagkain.
Wish # 3. Sana matanggal ang English subject... pati na din Math.
Wish # 4. Sana maging mas mabuti pa akong kapatid kay Yakumo. Sana maalagaan ko syang mabuti.

Natigilan si Yakumo sa hiling ng kanyang ate. Oo nga’t isip-bata ang kanyang kapatid, subalit lagi sya nitong prinoprotektahan mula pa pagkabata, nung nawala ang kanilang mga magulang. Kaya naman mahal na mahal nya ang kanyang Ate Tenma.

Di na ginising ni Yakumo ang kapatid. Sa halip, lumabas cia ng bahay at pinagmasdan ang langit, sabay sambit ng kanyang hiling.

Samantala...

Tulog pa rin c Tenma… “heeheehee… sino’ng tatay mo?”, sambit nya nung bumiling. “Zzzzzzzzzzz”.

AMONG THE TWINKLING STARS

Inuyasha’s episode last weekend was excruciatingly heartbreaking. It totally wrecked my heart. I already knew that Kikyo was gonna die, I read the manga for crying out loud! And yet, there I was, my sobs escaped my throat and tears were literally pouring down my cheeks. I never cried as hard as that since I got broken-hearted in the real world!

I think though that it wasn’t Kikyo or Inuyasha’s pain that I cried for - the one who is leaving her love behind and the one who will be left behind, never to see the girl he loves most ever again. No, my tears weren’t for them.

I think I cried for Kagome. It was her pain that I felt the most. She was standing there blaming herself for not being able to save Kikyo, while watching Inuyasha all broken for not being able to protect Kikyo.

I felt Kagome’s pain when Inuyasha asked everyone to leave him and Kikyo alone for the moment. Inuyasha held the dying priestess in his arms. Their last conversation was about the days they were together – when Inuyasha was willing to become a human to be with Kikyo, and Kikyo was willing to give up the shikon jewel to become an ordinary woman and be with Inuyasha. Kikyo said, “I’ve finally become an ordinary woman”.

I felt Kagome’s pain when Inuyasha cried, confessing that she was the first woman he ever cared for, yet he couldn’t save her. But Kikyo smiled at him said it was enough that he was there for her.

I felt Kagome’s pain when Inuyasha, with tears running down his cheeks, kissed Kikyo’s lips sweetly and lovingly. But there, Kikyo breathed her last, warm on Inuyasha’s lips. Then her soul, bright and warm, was taken to the skies by her soul collectors.

The episode ended with Inuyasha’s words, “I never wanted to see Kikyo sad again, I wanted to protect her forever.”

He loved her so. The bond between them was never broken – the bond that Kagome cannot infringe upon. He never stopped loving her nor did Kikyo stop loving him. Perfect pair huh. Kagome knew that but still loved Inuyasha anyway. That’s why I feel her pain so much – I used to know how it is to be a second choice.

I won’t take away that moment from Kikyo though. She went through a lot. She lived a really sad life. And she deserves, at the very least, to die in the arms of the man she loved most.